De Stilte
In de stilte
Van vergeten jaren
Wist ik een ding
Toch te bewaren
Ligt een land
Ver van familie
Ons voortijdig thuis
Daar zijn de stemmen
Toch heel zacht gebleven
Raakten we
In ons leven
Toch nooit
Helemaal verward
En vanuit weemoed
Denk ik
Toch even
Wat er zoal klonk
Tijdens zang
Muziek en dans
Vanuit ons hart
Was het
Nina Bobo
Mijn favoriete
Dans
Bleef ik
Mijn leven
Op mijn manier
Beleven
Kreeg
Mijn leven
Ondanks alles
Een tweede kans
In de stilte
Werd mijn leven
Meer omgeven
Met meer zacht
In plaats van hard
Bleef ik altijd
Weer even
In mijn wereld
Verdwenen de stemmen
Nooit uit mijn hart
Kampen
De spoorlijn
Pijn en strijd
Kenden
Dan toch ook
Na die tijd
Iets het leek
Wel op
Een toelatingsexamen
Ervoer ik
Toch immer
De kracht van samen
“Léon, het is en blijft
Misschien een wonder
Maar niets en niemand
krijgt mij eronder”
Ik neem het mee
Als ik denk aan mijn vader
Voor mij een held
Beslist géén dader
Het is toch werkelijk
Van tijd tot tijd
Denk ik hier nog aan
En weet beslist
Ik ben zeer dankbaar
En raak het zeker
Nooit meer kwijt….
Léon Algra