Schakels van Smaragd
In stilte draagt zij al eeuwen
een blik die verder reikt dan tijd
Haar ogen, zacht als regen
bewaren wat haar hart bevrijdt
Een hoofddoek als een vlam van aarde
omsluit haar denken, weeft haar lot.
Smaragdgroene schakels — zachte waarde —
verbinden wat verloren wordt
Geen woord ontsnapt haar lippen
maar alles spreekt in haar huid en lijn
Zij is de brug tussen de stippen
van wat was, en wat voor altijd zal zijn
Haar kracht is niet te meten
maar voelbaar in elk stil gebaar
In een vrouw, een beeld, een weten —
een smaragd in haar gitzwarte haar…
Léon Algra
“Schakels van Smaragd”