Bij Ulu Kora

Aan de rand

sta ik nu fier

Aan de rand

Van een bekende rivier

Aan de rand

Van wind en water

Denk ik even

Aan vroeger of later

Aan de rand

Groeit dan toch

Een stilte

Zomaar uit steen

Geen boom,

Zelfs geen schip

Maar iets daartussenin

Heeft het de herinnering

Wellicht gemeen

Aan de rand

Een herinnering

Die omhoog krult

Ontstaan vanuit

De overkant

Aan de rand

Staar ik naar de grijze hemel

De rivier draagt oude verhalen

Fluistert namen mee met het tij

En weet gedachten en gevoelens

Te vertalen

Aan de rand

Staat een teken

Eveneens zo fier

Het teken van vroeger

Ja echt, het staat nu hier

Geworteld in aarde

Maar reikend naar morgen

De spiralen buigen niet terug

Niet langer verborgen

Ze zoeken licht,

Zoals mensen blijven zoeken

En daarin heeft het zijn waarde

Aan de rand

Komt alles weer even boven

Het zoeken naar thuis

Naar oorsprong

Ik kan het bijna niet geloven

Aan de rand,

Werkelijk samen

Hand in hand

Een stap vooruit

In een ander land

Bewust van

Dat er iets groters is

Dat hen draagt

Aan de rand

Is iets wat

Van hen

Wordt gevraagd

Is het de stad

Achter hen

En onder dreigende wolken

Blijft het monument staan

Trots

Groen van leven

Alsof de geschiedenis zelf

Nog steeds groeit

Zo zullen we samen

De tijd doorstaan…

Léon Algra

“Verborgen kracht”